Початок Панської вулиці, вічна аптИка та оздоблена криниця


Z początkiem XIX w. na wschodnich obrzeżach Starego Miasta biegły w kierunku północ-południe /od ul. Starozbaraskiej/ dwie równoległe dróżki. Wraz z założeniem przez Jezuitów gimnazjum i konwiktorów, przeważnie ziemianie z okolicy i zaczęli budować sobie, wzdłuż tych dwóch dróżek, dworki a nawet pałacyki. Tym rezydencjom zawdzięcza, w ten sposób powstała ulica, swą pierwszą nazwę ul. Pańska (бульвар Шевченка). W potocznej mowie Tarnopolan przetrwała ta nazwa do czasów wybuchu II wojny światowej. Wśród ogrodów, w pewnym od siebie dystansie, pobudowane dworki nadały ulicy późniejszy kształt: szeroka ulica, wzdłuż przecięcia zadrzewionymi plantami, o dwóch bieżniach, wschodniej i zachodniej. Spacerując wzdłuż zachodniej "ściany" północnej części ulicy, swego czasu zwanej ul. Pańską Górną, wychodzącą z ulicy Starozbaraskiej, zaczynamy od dwupiętrowej kamienicy, wznoszącej się na rogu ulic ks. Skargi i Mickiewicza. Zapisała się w naszej pamięci tym, że w latach dwudziestych uwili sobie w lokalu posklepowym swe gniazdko "sobotnicy", sekta składająca się z kilkunastu osób, budząca sensację w Tarnopolu przecież nie jednolitym pod względem wyznaniowym. (Dar Romana Machnika, Warszawa - 1985 r.)

На фото зоображено сектор, де збігаються Камінна, Опільського та Шевченка. За хлопцями на ровелі оздоблена криниця, яка містилася за спиною фігури св.Теклі. Позаду видніється Опільського,2 (проглядається напис "AптИка"), а правіше будинки TSL (Шевченка,1)

Немає коментарів:

Дописати коментар